Ze liep tegen de financiële en organisatorische gevolgen van langdurig ziekteverzuim aan toen een van haar beste juristen twee jaar uitviel met psychische klachten en long covid.
Na terugkeer van zwangerschapsverlof werd de medewerkster stiller en maakte zich zorgen over haar variabele contract; wat begon met een dag ziek en een week verzuim mondde uit in een afwezigheid van twee jaar.
Werkgevers zijn wettelijk verplicht om twee jaar lang minimaal 70% van het loon door te betalen; op advies van de arbodienst betaalde De Koning echter gedurende die periode 100% om financiële stress als oorzaak van de burn-out te verminderen. Omdat ze geen verzuimverzekering had, kwamen de kosten — bijna €100.000 aan loondoorbetaling plus re-integratie- en vervangingskosten — volledig voor haar eigen rekening. Na zes maanden van extreem overwerk huurde ze een vervanger in tegen een hoger salaris, wat de druk op de onderneming verder vergrootte.
ArboNed-arts Redmer van Wijngaarden licht toe dat langdurig verzuim vooral bij goedbetaalde krachten een bedrijf flink kan schaden; gemiddeld kost een verzuimdag zo'n €360 en een burn-out ongeveer 330 hersteldagen. Kosten strekken zich verder uit dan loondoorbetaling: arbodienstverlening, bedrijfsarts, re-integratie, interventies en productiviteitsverlies. Een verzuimverzekering dekt veel van de loonkosten en een deel van re-integratie, maar nooit het gemiste werk zelf, aldus VNO-NCW-beleidsadviseur Anneloes Goossens.
Tegelijk toont een casus van Remi Kuchler, eigenaar van een pr-bureau met tien medewerkers, de andere kant: zijn maandelijkse premie van €4.000 werd ruimschoots terugverdiend toen een medewerker uitviel; hij betaalde eindelijk slechts €12.000 zelf (eigen risico). Toch was ook voor hem de impact groter dan de directe kosten: een rem op groeiplannen, extra managementtijd en vervallen werkzaamheden.
Cijfers van ArboNed en HumanCapitalCare laten zien dat stressgerelateerd verzuim in vijf jaar met 43% toenam en inmiddels een kwart van alle verzuimdagen uitmaakt. TNO/CBS-onderzoek wijst uit dat bij bijna 80% van ziekmeldingen het verzuim niet primair werkgerelateerd is; burn-outs zijn meestal multi-causaal. Dat brengt spanningen: werkgevers hebben veel verantwoordelijkheden bij re-integratie, maar mogen geen medische vragen stellen en hebben beperkte invloed wanneer medewerkers niet meewerken — iets De Koning zelf ervoer met afgezegde afspraken en gebrek aan inzicht in het dossier.
Belangrijke lessen uit de cases: wees preventief — vaak volstaan tijdige gesprekken en betere signalering — en stel duidelijke grenzen in verzuimtrajecten. Kleinere bedrijven lijken minder verzuim te kennen (2,4% versus 6% bij grotere bedrijven), maar voelen de gevolgen net zo zwaar of zwaarder. Unternehmeren betekent daarmee ook balanceren tussen zorg voor medewerkers en het financieel houdbaar houden van de onderneming.
Bron: Financieel Dagblad
Na terugkeer van zwangerschapsverlof werd de medewerkster stiller en maakte zich zorgen over haar variabele contract; wat begon met een dag ziek en een week verzuim mondde uit in een afwezigheid van twee jaar.
Werkgevers zijn wettelijk verplicht om twee jaar lang minimaal 70% van het loon door te betalen; op advies van de arbodienst betaalde De Koning echter gedurende die periode 100% om financiële stress als oorzaak van de burn-out te verminderen. Omdat ze geen verzuimverzekering had, kwamen de kosten — bijna €100.000 aan loondoorbetaling plus re-integratie- en vervangingskosten — volledig voor haar eigen rekening. Na zes maanden van extreem overwerk huurde ze een vervanger in tegen een hoger salaris, wat de druk op de onderneming verder vergrootte.
ArboNed-arts Redmer van Wijngaarden licht toe dat langdurig verzuim vooral bij goedbetaalde krachten een bedrijf flink kan schaden; gemiddeld kost een verzuimdag zo'n €360 en een burn-out ongeveer 330 hersteldagen. Kosten strekken zich verder uit dan loondoorbetaling: arbodienstverlening, bedrijfsarts, re-integratie, interventies en productiviteitsverlies. Een verzuimverzekering dekt veel van de loonkosten en een deel van re-integratie, maar nooit het gemiste werk zelf, aldus VNO-NCW-beleidsadviseur Anneloes Goossens.
Tegelijk toont een casus van Remi Kuchler, eigenaar van een pr-bureau met tien medewerkers, de andere kant: zijn maandelijkse premie van €4.000 werd ruimschoots terugverdiend toen een medewerker uitviel; hij betaalde eindelijk slechts €12.000 zelf (eigen risico). Toch was ook voor hem de impact groter dan de directe kosten: een rem op groeiplannen, extra managementtijd en vervallen werkzaamheden.
Cijfers van ArboNed en HumanCapitalCare laten zien dat stressgerelateerd verzuim in vijf jaar met 43% toenam en inmiddels een kwart van alle verzuimdagen uitmaakt. TNO/CBS-onderzoek wijst uit dat bij bijna 80% van ziekmeldingen het verzuim niet primair werkgerelateerd is; burn-outs zijn meestal multi-causaal. Dat brengt spanningen: werkgevers hebben veel verantwoordelijkheden bij re-integratie, maar mogen geen medische vragen stellen en hebben beperkte invloed wanneer medewerkers niet meewerken — iets De Koning zelf ervoer met afgezegde afspraken en gebrek aan inzicht in het dossier.
Belangrijke lessen uit de cases: wees preventief — vaak volstaan tijdige gesprekken en betere signalering — en stel duidelijke grenzen in verzuimtrajecten. Kleinere bedrijven lijken minder verzuim te kennen (2,4% versus 6% bij grotere bedrijven), maar voelen de gevolgen net zo zwaar of zwaarder. Unternehmeren betekent daarmee ook balanceren tussen zorg voor medewerkers en het financieel houdbaar houden van de onderneming.
Bron: Financieel Dagblad
