Ik ben ze nog niet tegengekomen in ieder geval. Als je dan toch bedrijfsarts wordt, dan moet er wel iets ‘mis’ zijn, want vrijwillig een vak kiezen dat ergens onderaan de hiërarchische ladder van de medische specialismen bungelt, dat bestaat toch niet?!
De tunnelvisie die gecreëerd wordt als je geneeskunde studeert en vervolgens arts-assistent bent, doet mijns inziens afbreuk aan het zien van de essentiële wereld daar omheen.
De tunnelvisie die gecreëerd wordt als je geneeskunde studeert en vervolgens arts-assistent bent, doet mijns inziens afbreuk aan het zien van de essentiële wereld daar omheen.
Pas toen ik mijn MBA had afgerond en als consultant werkte, werd ik mij bewust van het complexe netwerk waar ‘de werkende mens’ onderdeel van uit maakt. Ik zag hoeveel impact werk heeft op iemands leven: hoe vreselijk is het dan als je door een medische aandoening je passie niet meer kunt uitoefenen? Als je als chirurg niet meer kan opereren door MS of een auto-ongeval. Hoe erg is het als je met tegenzin naar je werk gaat, of zelfs ziek wordt van je werk? Als de werkdruk zo hoog is dat je alle ballen niet meer in de lucht kunt houden. De impact hiervan op iemands leven, op de werksituatie voor de werkgever en op de kosten is enorm. Dit laatste is iets waar je als dokter vaak niet mee bezig wilt zijn, maar waarvoor je in de huidige tijd je ogen niet meer kunt sluiten.
Als bedrijfsarts ben je geen behandelaar, je geneest niemand. Je adviseert over het voorkómen van ziekte door werk en over iemands mogelijkheden op de weg naar passend werk. Wat kun je veel betekenen als je meedenkt over dit soort relevante vraagstukken. Dus ja, er zijn mensen die vrijwillig bedrijfsarts worden en met veel plezier hun best doen voor de individuele mens en voor de bv Nederland.
Bron: Linda de Kroon, aios bedrijfsgeneeskunde
Bron: Linda de Kroon, aios bedrijfsgeneeskunde
